به گزارش حیات به نقل از ایرنا، رقابت آمریکا و روسیه برای استقرار سپر دفاع موشکی در مناطق مختلف جهان تبدیل به موضوعی آشکار و در عین حال قابل تامل شده است؛ آشکار از این نظر که دو کشور همواره به فاصله کوتاهی پس از یکدیگر دست به آزمایش سامانه های جدیدی می زنند و قابل تامل اینکه، اصولا رقابت نظامی قدرت های بزرگ در ژئوپلتیک منطقه ای و بین المللی تاثیرات مهمی به جای می گذارد. در این زمینه پس آنکه مسکو روز شنبه بیست و چهارم مهر خبر از استقرار موشک های اس-400 خود در مناطق جنوبی روسیه و سپس در بیست و نهم مهر نیز برای اولین بار پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی اقدام به برگزاری رزمایش نیروی اتمی راهبردی کرد، انتظار برای واکنش آمریکا به این روندها وجود داشت؛ چرا که واشنگتن پیش از این در مهرماه 1390 در اقدامی واکنشی به تقویت قوای راهبردی روسیه در اروپای شرقی، مشارکت اسپانیا را برای ورود به طرح سپر دفاع موشکی ناتو جلب کرده بود. در این قالب، آمریکآ در جدیدترین اقدام خود با آزمایش چندین سامانه دفاع موشکی تلاش کرد تا در مسیر ایجاد لایه های دفاع موشکی گام بردارد. روز جمعه پنجم آبان ماه ˈآژانس دفاع موشکی آمریکاˈ خبر از بزرگ ترین و پیچیده ترین آزمایشی دفاع موشکی خود از جمله هدف قرار دادن همزمان پنج موشک بالستیک و موشک کروز داد. در این آزمایش که در غرب اقیانوس آرام و در قالب لایه های چهارگانه دفاع موشکی کوتاه برد، میان برد، بالستیک و موشک های سریع پرتاب شونده کروز صورت گرفت، به عنوان بخشی از سامانه موشکی آمریکا در خود این کشور و مناطق دیگر جهان تا سال 2020 (1399) استقرار خواهد یافت. بر این اساس، چنین روندی می تواند مختصات جدیدی از طراحی و اجرای سپر دفاع موشکی مورد نظر آمریکایی ها را نمود دهد که اهداف چندگانه ای را در بر می گیرد.** آمریکا و استقرار سپر دفاع موشکی------------------------------------موضوع طراحی و ایجاد سپر دفاع موشکی آمریکا در اروپا از سال 2006(1385)- یعنی دوران ریاست جمهوری جورج بوش پسر- تا به امروز یکی از طرح های راهبردی آمریکا برای حضور مستقیم در مناطق مختلف جهان بوده است. واشنگتن ابتدا تلاش کرد تا در قالب امضای موافقتنامه های مستقیم دو جانبه با کشورهای چک و لهستان به دنبال بازیابی حضور خود در اروپای شرقی باشد اما با اعلام مخالفت روسیه، فقدان اجماع در میان کشورهای اروپایی و نیز روی کار آمدن دولت ˈباراک اوباماˈ طرح سپر دفاع موشکی از قالب موافقتنامه های دوجانبه درآمده و در چارچوب سازمان ناتو درآمد. اجلاس لیسبون (آبان ماه1390) را شاید بتوان نقطه عطف اجماع سازی آمریکایی ها در اروپا دانست. در این مسیر، واشنگتن پس از اجماع سازی در اروپا بر سر این طرح، تلاش داشته است تا در منطقه شرق دور یعنی کشورهای ژاپن و کره جنوبی سامانه های سپر دفاع موشکی را مستقر کند. آمریکا که از سال 1998 (1377) دست به استقرار موشک های پاتریوت در ژاپن زده بود، در شهریورماه 1391یک سیستم رادار ˈایکس – باندˈ در شمال ژاپن در پایگاه ˈشاریکیˈ مستقر کرد و ˈلئون پانتاˈ وزیر دفاع آمریکا، در روز چهارم آبان1391 نیز اعلام کرد که کره جنوبی بخشی از ˈسامانه دفاع موشکی جهانیˈ آمریکا خواهد بود. همچنین آمریکایی ها در مرداد1391 نیز تلاش های خود را برای پیروی از الگوی سپر دفاع موشکی ناتو جهت طراحی و ایجاد یک سپر دفاع موشکی در خلیج فارس آغاز کردند. در این قالب، دولت آمریکا در آبان ماه 1390، با امضای قرارداد نظامی 3 میلیارد و 480 میلیون دلاری با امارات(500 موشک هوا به زمین پیشرفته)، امضای قرارداد 67 میلیارد دلاری فروش تسلیحات نظامی به عربستان سعودی (بهمن ماه1390)، فروش 60موشک پاتریوت به کویت (تیر1391) و استقرار یک رادار شناسایی دریایی در قطر (مردادماه1391) اجرای این طرح را به گونه ای عملیاتی ساخت. بنا براین، چنین روندهایی نشان می دهد که عملا آمریکایی ها به دنبال ایجاد سامانه جهانی سپر دفاع موشکی و ایجاد سلطه راهبردی هستند و آنچه اهمیت این حضور و سلطه راهبردی را دوچندان می سازد، براین اساس است که حضور راهبردی آمریکا در مناطق می تواند به منطقه ای سازی رقابت در مناطق انجامیده و ژئوپلتیک منطقه ای را دچار تنش و تحول سازد.**جمع بندی-------------روندهای جدید در حوزه طرح سپر دفاع موشکی نشان می دهد که آمریکا با ایجاد لایه های دفاعی در مناطق و شکل دهی یک زنجیره دفاعی در قالب طرح سپر دفاع موشکی جهانی تلاش می کند تا اهداف خود مبنی بر محدود سازی قدرت های بزرگ و قدرت های منطقه ای را عملیاتی سازد. در چنین فرایندی، کشورهای دیگر نیز تلاش می کنند به موازنه سازی راهبردی و ارتقای قابلیت های نظامی خود اقدام کنند که در نهایت برآیند چنین فرآیندی می تواند به افزایش تنش های منطقه ای و بین المللی بیانجامد.